دفتر خاطرات پاییز

درد از این تقسیم شدن‌هاست. تقسیم روح آدم به کارمند بودن، دانشجو بودن، پژوهشگر بودن، وبلاگ‌نویس بودن، سوژه‌ی سیاسی مدام استیضاح شونده‌ی استبداد بودن، گناهکار بودن، همسر بودن، فرزند بودن، همسایه بودن، فامیل بودن، رفیق بودن، همکار این آدم‌های مزخرف‌گوی پچ‌پچ‌کنِ بیکارِ بی‌معنی بودن، مؤدب بودن، محترم بودن، مهربان بودن، عاقل بودن، بی‌پول بودن، مقروض بودن، خسته بودن، سخت‌کوش بودن، درگیرِ چس‌ناله‌های تمام‌ناشدنی بودن، مجبورِ جوابگو به سؤالِ چه کرده‌ای و چرا کرده‌ای و چه می‌خواهی بکنی بودن، نگرانِ همیشه‌ی سقوط و سقوطِ بیشتر بودن، دلواپس مسئولیت‌های فراموش شده بودن، محکوم به سرگردانیِ بی‌آینده بودن، بیمار بودن، منحرف بودن، بی‌فایده بودن.

درد از این بودن‌های تقسیم شده است. وقتی بودنِ آدم همه‌ی این‌هاست؛ خرد شده در زمان‌ها و جاها و بین آدم‌های جورواجور، متلاشی شده زیر فشار سنگین موظف بودن. کنار حسرت‌های مسخره‌ی رفتن، به سفر رفتن، به دیدار آدم‌های دوست‌داشتنی رفتن، کلاس ساز رفتن، سه‌شنبه‌ها صبح زود کوه رفتن، کتاب‌های خواستنی نخوانده‌ی همیشه «باشد برای بعد» را خواندن، چیزی جز این نک و ناله‌ها را نوشتن، انگلیسی را تا ته یاد گرفتن، نجاری کردن، باغچه داشتن،‌ باغچه را آب دادن، هر وقت بخواهی خوابیدن، آرامش داشتن، آرامش داشتن، آرامش داشتن.

آدمیت تکه‌تکه نیست. آدمیت کل است. آدمیت وقتی است که بتوانی به خودت، تمام خودت در میانه‌ی هستی نگاه کنی. بفهمی کجا هستی. بفهمی چه می‌خواهی، برای چه می‌خواهی، درستی یا اشتباهی. آدمیت آن موقعی است که تکه‌تکه‌هایت نپاشیده باشد هزار طرف، بتوانی خودت را جمع کنی، خودت را دست بگیری، ببری هر کجا، بمانی هر کجا و فکر کنی به این‌که همه‌ی آدمیتت چه می‌خواهد، چه می‌گوید، چه می‌خواهد بگوید.

آدمیت تکه‌تکه نیست. ما آدم نیستیم تا وقتی هر تکه‌مان را از جایی می‌کشند، پخش می‌شویم، آب می‌شویم، می‌ریزیم، می‌رویم مثل آب ریخته به هر سو.

و این آب رفته به جو برنمی‌گردد، دیگر برنمی‌گردد.